Deze familie heet eenhoevige want dit is de enige familie op de wereld die één hoef aan de voet heeft.

Van deze familie is de Zebra het enige wilde dier nog.

Vroeger hebben ze wel eens geprobeerd om Zebra’s tam te maken zodat je ze net als een paard kon gebruiken.

Ze zijn erg vriendelijk maar als ze iets moeten, zijn ze erg agressief en eigenwijs.

Ook zijn de zebra’s kleiner en niet sterk genoeg om een kar te trekken of om op te rijden.

Zo komt het dat een Zebra nog steeds een wild dier is.

De zebra leeft in het wild in Afrika.

Het is een planteneter; hij eet vooral oud, hoog gras, maar soms ook blaadjes en struikjes.

Hij eet de hele dag door.

In de regentijd is er genoeg gras, maar als het erg droog is, moeten ze soms grote afstanden lopen om aan eten te komen.

De zebra drinkt 1 of 2 keer per dag, maar kan ook 2 dagen zonder drinken.

Wat vragen de mensen soms af?

Ze vragen heeft de zebra zwart met witte strepen/witte men zwarte strepen?

Ze weten het niet precies de ene zegt zwart met witte vanaf het begin.

En de andere nee wit men zwartte strepen.

Maar waarom zijn zebra’s dan gestreept?

Wetenschappers hebben verschillende gedachten voor dit verschijnsel bedacht.

Soms ontwikkelen dieren zich in een bepaalde leefomgeving en passen ze zich hieraan aan,maar trekken ze later naar een andere leefomgeving.

Meschien is dit met de zebra gebeurd. De vroege voorouders van paarden leefden in bossen en hadden waarschijnlijk strepen ter camouflage. Maar omdat alle drie de zebrasoorten hun strepen hebben gehouden,moeten ze een andere betekenis hebben die nog steeds die belangrijk is voor zebra’s.

De strepen vormen een (zelfde kledingstuk)

Dat zebragemeenschappen bij elkaar houdt.

Van jongs af aan leren zebra’s strepen in verband te brengen met hun vrienden,familie. Dit zorgt voor langdurige banden. Waardoor ze in groepen kunnen leven.

Zebrasoorten

Er zijn eer drie soorten

Bergzebra

Bergzebra’s zijn slanker dan de andere twee zebrasoorten.

Hun hoeven zijn smaller,voor het klimmen in de heuvels. Ze hebben een halkwab,

Een losse huidplooi die aan hun hals hangt. In het midden van hun lichaam zijn de

Witte strepen smal,waardoor de zwarte strepen veel breder lijk. Dit patroon verandert op hun kont, waar de witte strepen net zo breed zijn als de zwarte .

Hun buik is wit,terwijl hun neus donkern is.

Gewone zebra

De gewone zebra of steppenzebra is de soort die het meest in dierentuinen wordt gehouden. Door hun korte poten en ronde buik zien ze er vrij stevig uit. Op hun voorste helft zijn de strepen smal en liggen ze dicht bij elkaar en op hun achterste helft zijn ze breder en liggen ze verder uit elkaar. De strepen lopen over de buik door. De witte strepen hebben vaak een vage bruine streep in het midden,die op een schaduw lijkt.

Grevy-zebra

De grevy-zebra is de grootste van de drie soorten,met een gewicht tot 450 kilogram. Hun strepen zijn smal en liggen dicht bij elkaar. De buik en de basis van de staart zijn volledig wit. Grevy-zebra’s zijn gemakkelijk van andere soorten te onderscheiden omdat ze grote,ronde oren hebben zoals die van een muilezel.

De Quagga

De quagga is een ondersoort van de gewone zebra die aan het eind van de19de eeuw door jagers werd uitgegroeid. hij had minder strepen dan de gewone zebra en zijn strepen waren lichtbruin in plaats van zwart. Zijn staart was wit. De wetenschappers proberen om weer terug te fokken. De leden van de groep zoeken gewone zebra’s die het meest op quagga lijken en fokken dan met ze. De wetenschappers hopen dat de nakomelingen van deze gewone zebra’s in de loop van de tijd steeds meer op de quagga zullen lijken. Uiteindelijk hopen ze dat een veulen geboren zal worden dat precies op deze uitgestorven quagga lijkt.

Geboren

Het is tijd voor de zwangere vrouwtjes om hun jongen er uit laten komen. De merries gaan liggen om te bevallen, terwijl hun hengst in de buurt op de uitkijk staat voor roofdieren. Als het mannestje een vijand ziet,laat hij een luide alarmroep horen. verbazingwekkend genoeg kan een merrie met haar bevalling stopen en een veiliger moment afwachten om haar jong te krijgen. Na de geboorte schermt de moeder haar nieuwe veulen van de andere zebra’s af,zelfs van de oudere broers en zussen van de baby. In de eerste paar dagen van zijn  leven moet een babyzebra het patroon van zijn moeders strepen in zijn geheugen opnemen. Als hij in deze periode een andere zebra ziet,raakt hij meschien in de war en denkt hij dat de andere zebra zijn moeder is. dat zou niet leuk zijn voor het veulen omdat vrouwelijke zebra’s,anders dan vele andere dieren,niet voor de nakomelingen van een andere moeder zullen zorgen. Wanneer de moeder allen is met haar nieuwe veulen begint ze de natte vacht van haar baby te likken. Zijn chocoladebruine en witte vacht is donzig en zacht. De baby probeert op te staan. Maar zijn lange wankele zijn nog niet sterk. In het begin struikelt hij, maar binnen een uur staat hij op zijn vier poten zijn moeders warme melk te drinken. De baby leeft de eerste paar weken allen van melk. Daarna begint hij te grazen. Veulens blijven twee drie jaar lang bij hun moeder. Dan sluiten de jonge mannetjes zich bij een vrijgezellenkudde aan, waar ze blijven tot ze drie tot zes jaar oud zijn en sterk genoeg zijn om hun eigen harem te starten. Hiervoor heeft een hengst een merrie nodig. Om een merrie op te kunnen eisen,zal de hengst tijdens een gevecht moeten bewijzen. Dan zal alles wat hij op het gebied van vechten geoefend heeft van pas te komen. Eerst probeert de jonge hengst een merrie uit een harem te stelen. Maar een van de oudere hengsten van de kudden heeft dit inde gaten en grijpt in om te verkomen dat ze dochter vertrekt. Als de jonge hengst niet wegrent,zullen de twee vechten,trappen,bijten en elkaar achtervolgen soms uren lang. De oudere hengst stelt het jongere mannetje op de proef om te zien of hij sterk en dapper genoeg is om een goede partij voor zijn dochter te zijn. Bijna nooit wind een jong mannetje een van zijn eerste gevechten met een oudere,meer ervarende hengst. Waarneer de jonge hengst zich wel staande houdt laat de vader zijn dochter gaan en wordt een nieuwe zebrafamilie.

Leven in een groep

Wat is de overeenkomst tussen een paard,een ezel en een zebra? Deze drie dieren zijn familie van elkaar. Ze horen allemaal bij de paardenfamilie. Maar er zijn ook verschillen. De zebra is als enige zwart-wit gestreept. Een ander verschil is dat de ezel en het paard tamme dieren zijn. Op een paard of een ezel kun je rijden. Bij de zebra lukt dat niet. Het is een wild dier. Zebra’s leven in grote delen van Afrika. De zebra is een kuddedier. Je zult hem niet vaak allen zien. Op de  Afrikaanse vlaktes zijn kuddes van duizenden zebra’s. maar mestal leven ze in kleine groepen. Net als een paard is een zebra ook een planteneter. De zebra eet vooral gras,maar soms ook bladeren of struikjes. Hij kan hard lopen. Wel zestig kilometer per uur. Dat is harder dan een auto mag rijden is een stad of dorp. Als er een roofdier is rent die keihard weg.

Leven op de savanne

Het einde van het droge seizoen op de Afrikaanse savanne nadert en een kudde van meer dan honderd zebra’s brengt de middag door met grazen, elkaars vacht verzorgen en spelen. Ze zijn gestopt om de laatste plukjes gras die op de vlakte groeien op te eten voordat ze aan hun reis van ruim 480mkilometer naar de serengeti beginnen, waar ze gedurende de regentijd zullen blijven. De kudde bestaat uit verscheidene  families of harems van zebra’s. een harem is een groep van tien tot zestien zebra’s  bestaande uit een volwassen mannetje, of hengst, verscheidene volwassen vrouwtjes,of merie’s en veulens die nog niet genoeg zijn om hun moeder te verlaten en zich bij een andere  harem aan te sluiten.

Voedsel en trek

Lange haren op de lippen en snuit werken als tastorganen,die informatie naar de hersenen sturen over wat de zebra aan het eten is. bewegelijke lippen duwen het voedsel voorbij de tanden,die vastzitten in sterke kaken. De kaken bewegen zijwaarts,net als die van een koe, en  bovendien van achteren naar voren. Scherpe snijtanden snijden de plantenstengels door, en stompere, bredere tanden malen het voedsel fijn.

Wist je dat?

De Romeinen noemden Grevy’s zebra’s ‘hippotigris’ en trainde deze zebra’s om karren voort te trekken voor tentoonstellingen en circussen.

Op het eerste gezicht lijken zebra’s in kuddes allemaal op elkaar. De streeppatronen zijn echter net zo verschillend als onze vingerafdrukken. Geoefende ogen kunnen individuele op basis van het streeppatroon, kleur en littekens.

Wist je dat een zebra heel hard kan galopperen? Hij kan wel 60 kilometer per uur halen.

Dit werkstuk werd gemaakt door Kelly

De Geschiedenis van de Jack Russell

De Jack Russell is van oorsprong gefokt om op vossen( ook dassen en konijnen) te jagen. Het hol waar de vos in leeft, heeft een smalle en nauwe ingang, en dit is ook de reden waarom dit hondje zo klein is en de borstomvang van een Jack Russell maar twee handen breed mag zijn. Als ze al een beetje breder waren als dit, konden ze niet door het vossenhol omdat ze dan klem kwamen te zitten. Daarom selecteerden de jagers hun honden niet op hun karakter, maar op hun grootte en omvang. Als het hondje eenmaal in zo’n vossenhol is gekropen duurt het soms een lange tijd eer dat hij weer naar boven komt. Daarom heeft hij een zendertje om, en de jager een ontvanger om nauwkeurig in de gaten te houden of de Jack Russell niet klem komt te zitten. Een andere jager zit vlak bij de ingang van het hol en luistert goed. Als hij geblaf hoort, weet de jager dat hij klaar moet gaan staan, en zodra de vos tevoorschijn komt, schiet de jager. Knap is dit zeker van deze hond, want ze lopen meters onder de grond, kunnen zich niet draaien, zien helemaal niks in het donker en zijn op zoek naar een vijand die bovendien ook nog groter is als zij. En dan bevind de vos zich ook nog op eigen terrein, maar op het moment dat hij de vos heeft gevonden ,blaft de Jack Russell  onbevreesd. Daar heb je heel wat lef voor nodig! Toch lijkt het niet alsof het hondje dit werk vervelend vind. De inspanning die hij heeft gepleegd, valt in ieder geval niet te vergelijken met apporteren of over hindernissen springen! Mensen die een Jack Russell hebben ,weten ook heel goed dat dit hondje bijna niet moe kan worden gemaakt!

Voor dit werk gebruiken ze geen commando’s of iets anders, het zit gewoon in het eigenschap van een Jack Russell.  Het is een echte werkhond, maar anders dan andere honden, zit de eigenschap van het jagen op vossen er nog steeds in.

Bouw/ karakter

Ze hebben een gespierde borst, spitse neus en (meestal) hangende oren. Hun vacht kan gladharig, gebroken of ruwharig zijn, en de kleuren van hun vacht kunnen verschillen, je hebt black and tan(zwart en bruin) , tricolor( 3-kleurig) en natuurlijk nog veel meer combinaties.  Het gewicht is rond de 5 kilo(van een volwassen hond) en ze zijn ongeveer 25 tot 30 cm groot. Jack Russell’s zijn over het algemeen stoutmoedig en hebben bijna geen angst,zijn vriendelijk en zelfverzekerd. Speels, sportief en alert zijn ook de karaktertrekjes van deze hond.

Omgang met mensen en dieren

Jack Russell’s zijn intelligente werkhonden en barsten van de energie. Op boerderijen en in paardenstallen maakt een Jack Russell zich nuttig door te jagen op ongedierte. Met zo’n hond als huisdier zul je echt vaak op pad moeten om het hondje uit te laten en hem de beweging te geven die hij nodig heeft. Maar het is wel echt genieten als je met zo’n energiek hondje op pad bent! Andere huisdieren zijn geen probleem behalve als de Jack Russell niet is opgegroeid met andere huisdieren of/en er niet aan gewend is. Jack Russell’s zijn echte mensenvrienden,ook al ze blaffen wel als er visite binnen komt ,maar ze onthalen die dan vrolijk. ‘’Hoe meer zielen hoe meer vreugde’’, schijnen ze dan te denken, zo opgewonden zijn ze dan. Jack Russell’s zijn altijd in voor een spelletje en het kan niet lang genoeg duren! Met andere honden kunnen ze wel goed mee overweg, alleen af en toe kunnen ze soms fel zijn, en bijvoorbeeld hun bal of stok willen bewaken. Uitdagingen gaan zij niet uit de weg, en ze schijnen dan ook helemaal vergeten te zijn dat ze zo klein zijn.

De aanschaf van een Jack Russell

Op het moment dat je een beslissing hebt genomen, en deze goed heeft overwogen, komt het kiezen van de juiste pup aan bod. Het begint met het kiezen of je een reu of een teef wilt. Natuurlijk heb je dat een teef twee maal per jaar gedurende 3 weken loops is. Een reu denkt het hele jaar aan voortplanting, en als er een teef in zijn blikveld zit, moet hij er gelijk op af. Ook karakterverschillen zitten hiertussen. Een reu is over het algemeen wat zelfstandiger en ook wat pittiger van karakter dan een teef. Een reu is vaak ook wat groter en steviger gebouwd. Als er al een reu of teef in huis rond loopt, kies dan voor de teef-teef combinatie of reu-reu. Een teef-reu combinatie gaat niet altijd goed en kunnen dan onderling wat ruzies hebben.

Als dat besluit is genomen, is het nog de vraag waar je de pup vandaan gaat halen. Fokkers kruisen vaak een Jack Russell met een ander soort, maar als pup kan je de ‘’echte’’ Jack niet van de ‘’gekruiste’’ onderscheiden. Daarom is het slim om (als je een ‘’echte’’ Jack Russell wilt) te vragen of ze foto’s hebben van de vader en moeder. Wanneer het geen rasechte pup is, kan het zijn dat hij/zij een erfelijke ziekte  heeft. Let daar dus goed op,en vraag anders ook naar de stamboom. Alleen als je een Jack met een officiële stamboom koopt, weet je zeker dat het een raszuivere Jack Russell is, dus met zijn typische karakter eigenschappen en trekjes. Laat je ook niet ‘’verblinden’’ door het feit dat de fokker zegt dat de pup een kampioenafstamming heeft. Vrijwel alle honden hebben wel een kampioen in de familie zitten, en ondanks dat de vader en moeder tophonden zijn, kunnen ze een ‘’doorsnee’’ hond ter wereld zetten. Andersom kan ook, dus hecht niet te veel waarde aan de ‘’kampioenen in de familie’’. Belangrijk is ook bij het kiezen van de pup, dat de omgeving waar ze geboren worden, goed verzorgd, schoon en ruim. Ook is het handig dat ze al kennis hebben gemaakt met de gewone huiselijke geluiden zoals de stofzuiger,televisie, de deurbel enz. en met het knuffelen en aandacht geven door verschillende en onbekende mensen, of met kinderen. Een pup die weinig of geen van deze indrukken heeft gehad in zijn ‘’beginperiode’’, haalt deze achterstand moeilijk in. Een fokker die bezig is met hoe de pups terecht komen, wil vaak het beste voor zijn honden. Wanneer je het nestje gaat bekijken, let dan ook op hoe de fokker met de moeder en haar pups omgaat. Hier kan je vaak ook heel veel uit op maken. Let ook op hoe de moeder van de kleintjes op jou komst reageert, het is normaal dat ze haar jongen beschermt, maar wanneer ze zenuwachtig wordt, gaat blaffen en druk doet, is dit geen goed teken. Vooral omdat haar puppy’s hun moeder als hun grote voorbeeld nemen.  Wat ook belangrijk is, is natuurlijk het gedrag van de pups zelf! Gezonde pups zijn speels en ondernemend en hebben een open karakter. Wat ook belangrijk is, is het uiterlijk van de puppy’s .  Let ook  op vlooien in hun vacht,  vieze oortjes of een vuile (of onverzorgde) vacht.

Wanneer je een goede fokker hebt gevonden, moet je kiezen welke pup je mee naar huis gaat nemen. Veel mensen zeggen dat je de pup die het eerste op je komt, moet nemen. Hoewel honden ook zo hun voorkeur hebben, lopen meestal alle gezonde en ondernemende pups op je af. De eerste pup die zijn tandjes in jou schoenen of broekspijpen zet, is vaak de brutaalste, en dominantste. Wil je een pittig hondje, dan zal dit de perfecte keus zijn. Een pup die verlegen is, bloeit het beste op in een rustige omgeving, dus geen druk gezin met kinderen. Wanneer je twijfelt, is het slim om te overleggen met de fokker, want die ziet hoe de pups opgroeien en hoe ze zich gedragen.

De eerste dagen

Wanneer het dan eindelijk tijd is om de pup op te halen, krijg je waarschijnlijk wat voer mee dat de pup al gewend is. Dit voorkomt snelle wisselingen van voer, wat kan leiden tot diaree. Ook een lijstje met daarop wat en hoeveel eten de pup nodig heeft. Het is een goed idee om een lapje mee te vragen waar de geur van de moeder en het nest aan zit. Hier hebben ze veel aan op het moment dat ze in hun nieuwe huis komen. Dat lapje ruikt dan vertrouwt en helpt de pup wennen aan de nieuwe omgeving. Wat je altijd hoort mee te krijgen, is het entingsboekje, met daarin wanneer de pup is ingeënt en wanneer dit moet worden herhaalt. Vaak moet je ook nog een koopcontract tekenen waarin de rechten en plichten van de (ver-)koper in staan. Handig is ook om te weten of de pup is gechipt, en of je een stamboom mee krijgt. Deze is vaak nog niet klaar, omdat er nog allerlei informatie  in moet worden gezet.

Eindelijk dan op weg naar huis met jou nieuwe aanwinst in de auto. Hou er rekening mee dat de pup wagenziek kan worden, en als de rit in de auto langer dan een halfuur, moet de puppy halverwege zijn behoefte doen. Eenmaal in huis moet hij/zij zoveel mogelijk met rust worden gelaten zodat de pup rustig aan zijn nieuwe omgeving kan wennen. Wijs hem wel de waterbak en zijn eigen plekje(bijv. kamerkennel, mand of kussen) met het lapje uit het nest. Zodra hij moe wordt, zal hij die bekende geur opzoeken, en zo daar rustig gaan slapen.

De eerste nacht is het lastigste voor jou nieuwe aanwinst, en voor jou. Hij is dan voor het eerst alleen, en gaat contact zoeken met nestgenootjes door te blaffen, piepen en janken. Dit kan heel zielig gevonden worden, maar als je dan naar hem toe gaat, wordt hij beloont. Ook als je boos wordt, heeft hij nog steeds succes, want dan is hij niet meer alleen. Als je dit doet, kan hij er een gewoonte van maken, dat als hij (niet gewenst) alleen is, ook gaat blaffen en piepen. Het helpt vaak om een kruik met de lap uit het nest erom heen in de kamerkennel of mand te leggen. Door de warmte en de vertrouwde geurtjes, valt de pup dan sneller in slaap.

Opvoeding

Een Jack Russell heeft een zeer consequente opvoeding nodig, omdat hij gewend is om zelf de beslissingen te maken. Ze gehoorzamen hun eigenaar niet omdat ze hem graag van dienst willen zijn, maar omdat ze het zelf leuk vinden. Daarom moet de opvoeding ook altijd leuk blijven, en uitdagend. Wanneer een Jack Russell niet gehoorzaamt, zegt dat meer over de eigenaar als over de hond. Vaak denken mensen namelijk;’’Oh, lekker makkelijk,zo’n klein hondje. Die hoeven we ook niet zo goed op te voeden’’ of zo iets. Intelligent zijn ze zeker, en zodra ze merken dat hun eigenaar niet de volle controle of aandacht heeft, maken ze daar gelijk gebruik van. Het gevolg daarvan is dat de hond precies doet waar hij zelf zin in hebt.

Een voordeel van zo’n slim hondje, is dat ze heel snel leren. Dus als je ze goed opvoedt, luisteren ze ook prima naar hun baasje en dan heb je ook veel plezier van.

Socialisatiefase is de belangrijkste fase van het leven van je hond.  In deze fase leert hij alles kennen, en of hij er bang voor moet zijn of niet. Als je hond in deze periode negatieve indrukken op met katten, zal hij daar zijn hele leven last van blijven hebben. Het is dan ook belangrijk dat je pup in deze fase niet alleen verschillende, maar vooral goede ervaringen op doet. Zorg in alle gevallen dat je hond jou blijft zijn als zijn grote voorbeeld, dus gedraag je zoals je wil dat je hond reageert.

Benodigdheden

-een mand of kamerkennel:

Een mand of kamerkennel is het eigen plekje van je hond. Hier slaapt hij, hier ligt vaak zijn kluif of speeltjes, kortom,een belangrijke plek voor je hond. Als je kiest voor een mand, moet dit een harde kunststof mand zijn, want Jack Russell’s vinden het erg leuk om aan alles te knagen.  Kies je voor een kamerkennel of bench, is dit  een slimmere  keus omdat dit lekker veilig is, en niet makkelijk kapot gaat. Wanneer hij in de kamerkennel zit, kan hij ook niks vernielen wanneer hij alleen thuis is, of niet onder toezicht. Dit is ook ideaal tijdens de zindelijkheidstraining en de ‘’sloopperiode’’. Je hond kan namelijk moeilijk iets fout doen in de kamerkennel, omdat hij dicht zit.  Maak in beide gevallen het plekje aantrekkelijk door er een deken, kluif of speeltje erin te leggen.

-halsband en lijn

Een goed passende halsband is erg belangrijk voor je hondje. Vaak willen mensen de halsband op de groei kopen, maar dit is niet echt verstandig, omdat je hond dit gelijk door heeft en z’n kopje uit de halsband wringt.  Je hebt nylon halsbanden, die zijn voor een puppy ideaal, omdat dit materiaal onverwoestbaar is, makkelijk wasbaar, licht en zit lekker. Een geschikte lijn heeft ongeveer een lengte van anderhalve meter, zodat je hond voldoende ruimte heeft om te lopen. Rollijnen zijn ook te koop, maar kijk hiermee uit dat je minder controle over de hond hebt.

-voer en drinkbakken

Voer en drinkbakken zijn er in allerlei soorten en maten, maar het handigste is een ruime bak, zodat de hond minder voer morst. Lichtgewichte bakken zijn wel goedkoop, maar schuiven makkelijk over de vloer en zo kan je hond op het idee komen om de voerbak ergens anders mee naar toe te nemen. Aardewerken bakken kunnen makkelijk kapot vallen maar zijn wel zwaar zodat ze goed blijven staan. Roestvrijstalen bakken zijn licht en onverwoestbaar, maar ook deze schuiven makkelijk over de grond waardoor een houder wel makkelijk kan zijn.

-kauwartikelen

Kauwartikelen worden vaak gezien als een cadeautje, maar feitelijk hoort dit bij de standaard benodigdheden, voor puppy en volwassen hond. Dit zorgt dat ze zich niet snel zullen vervelen, zodat jou Jack Russell niet snel op meubels of andere dingen zal gaan kauwen maar ook zijn ze goed voor het gebit. Met de aankoop van kauwartikelen moet ook worden gelet op de kauwduur. Zo heeft een Jack Russell pensstaafjes binnen een mum van tijd op. Geschikter zijn dan grote en stevige botten, zoals buffelhuidbotten enz. Hoewel dit vreselijk klinkt vindt je hond dit een heerlijk lekkernij.  Hier meer over in het hoofdstuk over voeding

- speelgoed

Er zijn heel veel soorten speelgoed te koop voor honden, zoals piepballen en knuffels. Wanneer je een speeltje aanschaft, wees dan kritisch en bedenk wat je hond leuk zal vinden. Speeltjes die kapot kunnen gaan, geef die dan alleen onder toezicht. Hiermee voorkom je het inslikken van gevaarlijke onderdelen.

-vachtverzorgingsspullen

De vachtverzorging van een Jack Russell is niet heel moeilijk, maar het moet wel af en toe worden gedaan, met een borstel, een kleine slickerborstel met korte pinnen,een masagehandschoen of andere borstels.

-voeding

Het handigst is om kant en klare brokken te geven, maar let wel op de keuze van het merk. Belangrijk is dat het compleet is, en dat alle benodigdheden erin zitten die een hond nodig heeft. Geef nooit te veel voer als dat is aangegeven, en overleg desnoods met een dierenarts of de fokker waar jou pup vandaan komt, of je niet te veel geeft, of omdat je merkt dat je hond te dik wordt. Te dikke honden is alleen maar slecht voor de organen en verkort de levensduur van je hond.

Dit werkstuk werd gemaakt door Romy

Hey iedereen,

Ik weet niet hoe het komt dat ik nog nooit iemand een spreekbeurt heb horen doen over de okapi!

Kennen jullie een okapi?

1) Wat is eigenlijk een okapi?

Een okapi is eigenlijk een bosgiraf.

Het is een beetje een kruising tussen een giraf en een zebra.

De okapi is dus wel familie van de giraf maar ze zijn kleiner en hebben niet zo’n lange nek!

Het meest opvallende aan de okapi zijn uiterlijk zijn de wit met zwart gestreepte poten.

Ze hebben grote oren en enkel de mannetjes hebben 2 stompe horentjes.

De okapi heeft een blauwe tong van ongeveer 30 cm.

Ze wegen 250 kilo en naar schatting zouden er zo!n 10 tot 25000 okapi’s over heel de wereld moeten zijn.

Er zijn zo ongeveer 80 okapi’s in de dierentuinen.

In Amerika zijn er 41 dierentuinen waar je okapi’s kunt gaan bekijken.

In belgië zijn dat er slechts 4.

2)De netgiraf.

De netgiraf is te herkennen aan de grote hoekige vlekken die wordt gescheiden door witte lijnen.

Hij komt voor in het noordoosten van Afrika.

3)Wat eten ze?

De okapi leeft vooral van bladeren, twijgen en knoppen.

Maar ook varens vruchten en paddenstoelen.

4)Gedrag!

Okapi’s leven solidair.

De mannetjes zijn territoriaal tegenover de andere mannetjes.

Ze vechten door met hun nekken tegen elkaar te slaan.

De vrouwtjes  zijn meestal een maand in oestrust .

Ze worden dan vergezeld door een ander mannetje!

5) De voortplanting.

Okapi’s planten hun hetzelfde voort als honden,katten of andere zoogdieren

De draagtijd van een kleine okapi bedraagt: 425 tot 491 dagen!!!

Dat is dus meer dan één jaar!!!

Zo dit was mijn spreekbeurt over de okapi en ik hoop dat jullie er veel van hebben opgestoken!

Deze spreekbeurt werd gemaakt door Evi

Vandaag ga ik jullie iets vertellen over de manege. De manege bij ons in het dorp is een hele leuke, je kunt er lekker paardrijden op je eigen paard maar ook les krijgen of op een huur paard of pony rijden.

Eigen paard

Als je een eigen paard hebt maar geen land om dat paard op te zetten dan kun je je paard stallen in de manege. Dit betekend dat je een paardenbox huurt waar je paard in mag staan. Je kunt dan meestal gewoon wanneer jij dat wilt gebruik maken van je paard. Voor het gebruik van je paard hoef je dan natuurlijk niet te betalen maar wel voor de lessen die je volgt. Meestal moet je zelf voor het voer zorgen en de box uitmesten. Als je er voor wilt betalen dan kunnen ze dit ook wel voor je regelen.

Huur paard

Als je zelf geen paard hebt dan kun je in de manege een paard huren. Ze weten bij de manege precies welk paard bij je past. Met je huur paard of pony kun je ook paardrijlessen volgen. Tijdens de lessen leer je hoe je moet rijden en de verschillende gangen van het paard. Ook leer je tijdens de lessen hoe je het paard moet verzorgen. Voor de les moet je zelf je paard opzadelen. Na de les moet je met je paard uitstappen en afzadelen. Daarna lekker borstelen.

Paardrijles

Een paardrijles in de manege duurt meestal 1 uur. Je leert in de les om goed op het paard te zitten en op de goeie manier de teugels vast houden. Er wordt je geleerd hoe je er voor kunt zorgen dat het paard naar je gaat luisteren. Je leert las je een tijdje les hebt ook dressuur rijden en over kleine hindernissen heen te springen. Meestal kun je ook wel aan wedstrijden mee gaan doen.  Het leukste vind ik zelf met de hele groep een buitenrit gaan maken. Je gaat dan tijdens de les onder begeleiding met alle pony’s naar het bos om lekker in de natuur te rijden.

Ponykamp

In de zomervakantie kun je op ponykamp gaan in de manege, al kan dat niet bij iedere manege. Je slaapt dan in een tentje achter de manege in het weiland en overdag ben je de hele dag bezig met de verzorging van de pony’s en paarden. Ook krijg je heel veel les en begeleiding om beter te leren paardrijden.

Kantine

Na de les ga ik altijd nog even in de kantine een glaasje drinken kopen, of in de zomer een lekker ijsje. Paardrijden is best heel zwaar werk al lijt dat helemaal niet zo. In het begin kun je heel veel spierpijn krijgen omdat je beenspieren zwaar belast worden.

Dit was mijn spreekbeurt over de manege, zijn er nog vragen?

Ik ga mijn spreekbeurt houden over ROOFVOGELS. Dit onderwerp heb ik gekozen omdat ik roofvogels mooie dieren vind.

Jagers

Roofvogels jagen op levende prooien zoals: muizen, ratten, konijnen, hazen of eekhoorns. Soms worden ook zieke vogels of zwakke hagedissen gevangen. Sommige roofvogels jagen ’s nachts, bijvoorbeeld uilen. Uilen hebben tamelijk brede, afgeronde vleugels en een brede kop. Uilen die in een open landschap jagen, zijn lang. Ook kunnen uilen hun kop driekwart naar één kant draaien. Zo kunnen ze hun prooi bekijken zonder hun lichaam te bewegen. Nu vallen ze ook niet op wanneer ze naar hun prooi zoeken. Deze prooi weet nu niet dat de uil hem als avondeten in gedachte heeft. Roofvogels hebben een kromme snavel en krachtige tenen met scherpe gekromde nagels. Er zijn 290 soorten roofvogels op de wereld. Daarvan zijn er 38, dat is ongeveer 13 procent, in Europa voor.

Vleugels.

Roofvogels kunnen uitstekend vliegen. De Havik en de Sperwer hebben korte afgeronde vleugels. Ze jagen in bosachtige gebieden, op kleine vogels die ze meestal te pakken krijgen door een korte flitsende aanval. Valken hebben juist smalle puntige vleugels, zodat ze nog sneller kunnen vliegen. Ze jagen in open gebieden. Ze gebruiken geen verrassingsaanval, maar hun snelheid. De visarend is door de stekelige schubben aan de onderkant van zijn tenen en de sterk gekromde spitse nagels een professional om de glibberige vissen te vangen.

De Snavel

Roofvogels hebben een kromme bovensnavel. De snavel is niet geschikt om te doden, maar wel om de prooi in stukken te scheuren, en het daarna op te eten. Die snavel is voor de roofvogel een belangrijk deel van hun lichaam. Op de snavel zit een stuk kale, niet door veren bedekte huid, waarin de neusgaten liggen. Valken hebben aan beide zijkanten van hun bovensnavel een tand. Hierdoor zijn Valken in staat heel stevig te bijten en de prooi met de snavel te doden.

Het broedseizoen

Het broedseizoen begint met het zoeken van een partner en een territorium vaststellen. Bij de standvogels in het West en Midden Europa bijvoorbeeld: Buizerds, Havikken en Bosuilen staan de paartijden en territoria al vast. Als het mannetje een vrouwtje gevonden heeft kunnen ze beginnen met de nestbouw. Uilen en Valken bouwen zelf geen nest. Veel Uilen broeden gewoon in een holte van een boom. De Ransuil gebruikt nesten van andere vogels, bijvoorbeeld: Kraaien. Bij de roofvogels bouwen het mannetje en het vrouwtje samen hun nest. Maar het vrouwtje doet het meeste werk. Het bouwen van een nest duurt ongeveer van een week tot een paar maanden.

Broeden

Grote Gieren leggen maar 1 ei. Kiekendieven leggen er 4 tot 6 maar ook wel 10. Hoe groter de vogel is, hoe minder eieren ze leggen. Eieren van Roofvogels verschillen in kleur en vlekken patroon. Uileneieren zijn helemaal wit. Dit is zo omdat de eieren dan ’s nachts meer opvallen zodat de ouders de eieren beter kunnen zien. Het duurt ongeveer 4 tot 5 weken voordat de eieren uitkomen. Een vrouwtje legt niet elke keer op het zelfde moment de eieren. Als het vrouwtje begonnen is met broeden komt ze haast niet meer van het nest af. Alleen even om te eten. Het mannetje brengt haar prooien, die ze een klein eindje verder gaat opeten. Intussen houd het mannetje de eieren warm. Soms valt hij gewoon in slaap op de eieren. Zo moe is hij van het jagen.

Jongen.

De kleine donsjongen worden warm gehouden door hun moeder. Ze kunnen de eerste paar maanden nog niet voor zichzelf zorgen. Dan zijn het pas ECHTE uilskuikens. Bij de dwerguil duurt het 3 tot 4 weken voor de jongen uitvliegen. Bij andere Roofvogels duurt het 4 tot 6 weken voordat de jongen uitvliegen. Als ze geleerd hebben om te vliegen, leren ze van hun ouders jagen. Uiteindelijk komt er een dag dat de jongen hun ouders niet meer nodig hebben en wegvliegen om hun eigen weg te kiezen.

Vogeltrek

Als het broedseizoen is afgelopen en de jonge vogels weg zijn gevlogen, volgt er een rustige tijd in het leven van de Roofvogels. Het leven is in de winter toch niet eenvoudig voor Roofvogels. Dan gaat het alleen maar om overleven. Jonge roofvogels trekken meestal verder dan de volwassen roofvogels. Soms blijven alleen de volwassen roofvogels in het broedgebied en trekken de jonge roofvogels weg.

Roofvogels en de mens

Roofvogels hebben maar weinig natuurlijke vijanden. Er is maar 1 ding waar ze echt bang voor zijn: de mens. Omdat de mens al heel lang achter de Roofvogels aanzit zijn sommige soorten verdwenen, uitgestorven of zeldzaam geworden. Tegenwoordig worden de Roofvogels beschermt, dat vind ik heel goed, maar toch zijn er nog mensen die illegaal achter roofvogels aanzitten, dat is dat ze terwijl het niet mag toch op de roofvogels jagen, die jagers schieten op de roofvogels, vergiftigen de roofvogels of ze zetten de roofvogels in kooien. Soms hakt de mens een compleete nestboom van roofvogels omver, dan noem ik ze eerder pechvogels dan roofvogels. Trouwens daarvan hebben uilen minder last gehad, omdat de meeste uilen niet in de bomen wonen. Gelukkig wordt de Roofvogel nu extra goed beschermd. Dit was mijn spreekbeurt, zijn er nog vragen?

Hoe ziet hij er uit:

De Koolmees is ongeveer 14 centimeter lang en heeft een zwarte kop met witte wangen. Hij heeft een gele buik waarop hij een zwarte stropdas heeft. Bij het mannetje is de stropdas breder dan bij het vrouwtje.

Geluid:

Het meest gehoorde lied van de Koolmees bestaat uit twee tonen: “tuut-tuut”. De Koolmees kan dit heel erg vaak achter elkaar laten horen. Vaak is de ene toon wat hoger dan de andere. Zodat het klinkt als een politieauto: “péh-puuh”. Anderen zien er het gepiep van een fietspomp in.

Waar vind je hem:

Overal waar bomen en struiken zijn, het maakt niet uit of dat het bos is of in de stad.

Voedsel:

De Koolmees eet heel graag rupsen en andere insecten. Maar op de voedertafel in de winter zijn ze ook gek op pinda’s en op vetbollen.

Nestelen:

Koolmeesjes lijken prima ouders. In de broedtijd vliegen ze steeds af en aan om hun jongen te kunnen voeden. In de broedtijd eten koolmezen voornamelijk insecten en insectenlarven. Zij nestelen zich in boomholten en ook vaak in nestkastjes. Ze hebben het liefst een vlieggat dat een paar millimeter groter in doorsnede is dan dat van de pimpelmees. Het gat moet het liefst 32 mm zijn. Meestal hebben ze wel de eis voor een nesthok dat het moet voldoen aan een minimale binnenmaat van 12×12x25 centimeter.

Aan het eind van het voorjaar en in het begin van de zomer wordt de koolmees seksueel actiever, maar vanaf het moment dat de dagen langer worden (21 december) begint het mannetje al veel te zingen.

Wanneer een koppeltje koolmezen elkaar heeft gevonden blijven zij gedurende 1 tot 2 nestjes bij elkaar en nemen ze beide de verantwoordelijkheid voor het voeren van de jongen. Het is echter niet vreemd als het koppeltje hetzelfde nest jaren achter elkaar samen gebruikt. Een gemiddeld nest bevat daarbij 7 tot zelfs 15 eieren waarvan er meestal 6 tot 8 uit het nest komen. Ongeveer 60% hiervan zal volwassen worden, wat iets hoger ligt dan bij de pimpelmees. Koolmezen zijn iets beter bestand tegen strengere winters dan de pimpelmees.

Wanneer een stel koolmezen geselecteerd heeft waar zij kunnen broeden markeren zij dit met verse snavelmarkeringen rondom de opening. Het koppel zal hierna beginnen met de bouw van het nest. Dit nest bevat meestal de spullen die in de buurt te vinden zijn. Deze kunnen bestaan uit mos, haren, veren, bladeren, takjes en ander zacht materiaal. Wanneer het nest klaar is zal het vrouwtje beginnen met het leggen van één ei per dag. Tot een hoeveelheid van ongeveer 8 tot 10 eitjes zal het vrouwtje nog niet beginnen met broeden. Tijdens het broeden zal het mannetje de taak op zich nemen zijn vrouwtje te voeren. Na twee weken komen de eitjes uit waarna beide ouders de jongen zullen voeren.

Om ervoor te zorgen dat geen roofdieren door hebben waar zich een nest bevind zullen de ouders zowel de ontlasting van de jongen, die in een speciaal zakje zit, als de ei schalen ver van het nest brengen. Het nest dient niet alleen om zich tegen vijanden te beschermen, maar ook tegen wind en kou.

Na de periode van 16 tot 23 dagen in het nest kunnen de jonge vogels het nest verlaten. De jongen kunnen net als de ouders goed aanvoelen wanneer het een geschikt moment is. Hierna wordt het voor de ouders een drukke periode om de jongen te leren voedsel te vinden, ze worden bij elkaar gehouden door een druk geroep. Deze eerste periode is moeilijk voor zowel ouders als jongen. Op deze manier vormen zij namelijk ook een makkelijk te traceren doel voor roofdieren. Per jong gaat het aanleren van het zoeken naar voedsel verschillend, maar het gaat over het algemeen wel snel. Jongen leren goed de omgeving kennen waarin ze geboren zijn en zullen daarom ook ieder jaar in de lente terug kunnen keren naar de plaats waar ze geboren zijn. Hierbij kunnen ze kiezen om het ouderlijke nest over te nemen als het niet bezet is.

Waar komen cavia’s vandaan?
Cavia’s komen uit Zuid-Amerika, waar ze al heel lang geleden voorkwamen. De mensen hielden de cavia’s als huisdier maar sommige mensen gebruikten ze ook als voedsel door ze op te eten. Ongeveer 300 jaar geleden kwamen er al cavia’s naar Nederland. Nederlandse zeemannen namen ze voor hun kinderen mee. Cavia’s zijn knaagdieren. Dat zie je aan hun tandjes. Die zijn lang en scherp, het lijken wel beiteltjes. Veel mensen noemen een cavia een marmot, maar dat is niet goed. Marmotten zijn hele andere knaagdieren.

Lijkt hij op een big?

Een andere naam voor cavia’s is “Guinees biggetje”. Rare naam, hoor. Cavia’s lijken helemaal niet op varkens. Ja, ze knorren soms wel een beetje en ze kunnen ook piepen. Ze piepen als ze schrikken, maar ook als je met een zak voer ritselt. Dan piepen ze van blijdschap.

Groepsdieren

Cavia’s zijn echte groepsdieren. In het wild leven ze met een hele familie bij elkaar. In huis horen ze daarom ook niet alleen in een hok. In hun eentje gaan ze zich heel snel vervelen en worden ze erg ongelukkig. Vrouwtjes gaan meestal het beste samen, mannetjes willen nog wel eens met elkaar gaan vechten. En als je een mannetje en een vrouwtje bij elkaar zet, zal het hok snel vol zijn met jonge cavia’s.

De geboorte van de cavia’s

Een moedercavia is ongeveer 10 weken in verwachting. Er worden tussen de 2 en 4 jonge caviaatjes geboren. Ze hebben bij de geboorte al een vacht. Hun oogjes zijn vanaf de geboorte open en ze hebben al tandjes. Ook kunnen ze meteen al rondlopen, dat duurt bij mensenbaby’s wel een jaar! De eerste dagen drinken ze melk bij hun moeder, daarna proberen ze al uit het bakje mee te eten. In het begin zijn ze een beetje schuw, ze moeten eerst aan je wennen. Maar al gauw willen zij best op je arm blijven zitten en zij laten zich dan graag lekker knuffelen.

Hoe zien cavia’s eruit?

Een cavia heeft een kort en breed lijf en heeft geen staart. Ze hebben aan hun achterpoten drie nagels en aan hun voorpoten vier. Een volwassen cavia is tussen de 22 en 35 centimeter en weegt tussen 500 en 1000 gram. Er zijn heel veel verschillende rassen. Bij al die rassen is vooral de vacht verschillend. We hebben hier drie foto’s van.

De verzorging van de cavia’s

Binnen in zijn hokje kan een cavia niet zoveel graven, daarom moeten zijn nageltjes af en toe geknipt worden. Daarvoor hebben we een speciaal schaartje. Cavia’s vinden het lekker om zacht geborsteld te worden. Soms doen we ze in bad in een badje met warm water. Dat vinden ze erg lekker.

Wat eten cavia’s

’s Ochtends krijgen ze een bakje gemengd voer. Daar doe ik ook vitamine-druppels bij. Ook krijgen ze iedere dag een flinke pluk hooi. ’s Avonds krijgen ze groenvoer. Dit kan bijvoorbeeld andijvie zijn of sla of peentjes. Je moet de groente en het fruit goed afspoelen. Vaak krijgen ze tussendoor nog een stukje vers fruit of een knabbelbrokje voor hun tanden. Een cavia moet namelijk veel knagen. Anders groeien zijn tanden steeds maar door en kan hij op het laatst niet meer eten en zou hij dood gaan.

Waarin wonen cavia’s?

Cavia’s wonen in een hok. Het hok mag niet te klein zijn. In het hok zit een ruif voor hooi en voor de groente. Hierdoor blijft het eten schoon. Aan het hok hangt een fles met water. Op de bodem van het hok heb ik een dikke laag zaagsel gelegd. Twee keer per week maak ik het hok helemaal goed schoon, zo gaat het niet stinken.  Snuitje woont binnen op mijn slaapkamer maar in de zomer gaat hij af en toe naar buiten in een ren op het gras.

Dit is het einde van mijn spreekbeurt over de cavia. Ik hoop dat jullie het een leuke spreekbeurt vonden en er iets van geleerd hebben.

Stranden
Rotsstranden
Op het strand leven veel dieren. Je vindt er een heleboel soorten krabben, garnalen, schelpdieren en wormen. En dan heb je de dieren die vastgehecht leven in spleten op rotsen of verborgen onder zeewier zitten nog niet gehad. Onder wieren leven heel wat diertjes. Bij eb zijn de wieren aan de boven kant bijna droog maar aan de onderkant zijn ze erg nat. Door die wieren kunnen vissen die op het droge komen nog enkele uren overleven.

Zandstranden
In vergelijking rotsstranden met lijken zandstranden wel verlaten woestijnen. Toch leven ook hier een heleboel dieren, begraven in modder of zand. Ze lopen, kruipen of graven zich vooruit, en laten overal sporen achter die je kunt zien bij eb.

Schelpdieren

Schelpdieren houden zich vaak vast aan stenen op het strand, daar hebben ze bijna allemaal een andere manier voor. Mossels houden zich vast met sterke draden en schaalhorens (een soort zeeslakken) zuigen zich vast aan de bodem. Deze stranddieren hebben hun schelp nodig omdat ze anders te weinig bescherming hebben tegen harde golven en het is ook erg handig dat andere dieren(vooral vogels) niet gemakkelijk de schelpen kunnen breken om het diertje op te eten.

Tweekleppige schelpen
Bij tweekleppige bestaat de hele schelp uit twee kleppen die aan elkaar vast zitten met een soort scharnier en een slotband. De slotband is een elastische band waarmee het schelpdier zijn schelp open en dicht kan doen. Het dichtdoen gaat met de sterke sluitspieren. Het scharnier heeft vaak uitsteeksels of tanden die precies in de andere schelpklep passen, hierdoor wordt de verbinding nog sterker daarom heet dat het slot. Aan het slot kun je meestal goed zien wat voor soort schelp het is. De sluitspieren laten aan de binnenkant van de schelp indrukken achter. Als je goed geleerd hebt hoe je het moet zien kun je ook aan de indrukken zien wat voor soort schelp het is. De schelp wordt gevormd door de mantel bij het diertje. De mantel ligt tegen de binnenkant van de schelp. Op de vergroeiingslijn van mantel en schelp kan je vaak in de schelp de mantellijn zien. Tussen het lichaam en de mantel zitten de kieuwen daarmee wordt zuurstof uit het water gehaald. Het water wordt aan de achterkant van het diertje de mantelholte in gezogen waar zuurstof en voedsel er uit wordt gehaald daarna wordt het door de uitstroomopening weer terug gaat naar buiten.

Zeepieren
Bij laag water in het waddengebied zie je vaak heel veel kleine hoopjes zand, als je van dichtbij kijkt zie je dat naast elk zandhoopje ook een gaatje zit dat is het begin van een gang van een worm (een worm op het strand heet ook wel zeepier). Zeepieren maken een U-vormige gang in het zand. Aan de ene kant zuigen ze zand op en aan de andere kant poepen ze het weer uit, uit het zand filteren ze alle voedseldeeltjes.

Schelpkokerwormen
Schelpkokerwormen bouwen hun eigen huisje van stukjes schelp en kleine steentjes. Zo’n schelpkoker staat rechtop in het zand, meestal in het laagste gedeelte van het wad of strand. Sommige worden de kokers wel 30 centimeter lang. Soms vind je een koker op het strand, meestal zijn de kokers dan kapot want ze gaan heel snel stuk.

Krabben en Kreeften
Zeekreeft
De zeekreeft verdedigd zich met de zijn voorpootscharen, maar hij kan er ook zijn eten mee openmaken. Een Zeekreeft eet meestal kleinere kreeftjes en schelpdieren

Heremietkreeft
De heremietkreeft (heremiet is een ander woord voor kluizenaar) is zonder huis heel kwetsbaar. Het voorste gedeelte van het kreeftje is goed beschermd maar het achterste gedeelte is zacht en onbeschermd. Dat is dus een lekker hapje voor zijn vijanden, daarom kruipt de heremietkreeft met dat zachte gedeelte in een leeg zeeslakkenhuis. Het lijf past zich aan de schelp aan en is daarom meestal scheef. Als de kreeft groter wordt moet hij wel af en toe van huis veranderen.

Zeepokken
Zeepokken lijken op schelpen maar zijn eigenlijk kleine kreeftjes. Ze leven ondersteboven met hun kop op palen, schelpen, rotsen en andere dingen en dieren. Hun lichaam wordt bedekt door kalkplaten die open kunnen. Door die opening steekt de zeepok zijn harige poot naar buiten oom plankton te vangen.

Noordzeekrabben
De Noordzeekrab is onze grootste krab bij ons op het strand. Hij kan 25 centimeter breed worden en 4,5 kilo wegen. Deze krab kan je eten. De kleur van zijn schild is oranjebruin en de punten van de scharen zwart. Krabben hebben ogen op steeltjes. Soms vind je op het strand de schaar van een Noordzeekrab.

Strandkrabben
Strandkrabben worden niet groter dan 10 centimeter. Ze zijn oranje bruin of groenig. Ze leven op het strand en tussen de stenen van zeedijken. De rand van hun rugschild heeft een zaagvorm.

Zwemkrabben
Bij de zwemkrab hebben de achterpoten geen nagel, maar een soort peddels waar ze goed mee kunnen zwemmen.

Zeehonden
In Nederland heb je twee soorten zeehonden de Gewone zeehond en de Grijze zeehond allebei de soorten zeehonden hebben een paar dingen waarmee ze op elkaar lijken de: ogen, oren, neus, snorharen en de vinnen.

Ogen
Zeehonden hebben grote ronde ogen. Je zou misschien denken dat ze daarmee goed konden zien maar dat valt tegen. Van dichtbij kunnen zeehonden best goed zien maar ver voor zich uit zien ze alleen maar vage schimmen. Bovendien zien ze alleen zwart wit.

Oren
Allebei de zeehonden hebben geen oorschelpen, ze hebben alleen gaatjes als oren. Er komt geen water in hun oren want ze kunnen die afsluiten.

Neus
Als je goed naar een zeehond kijkt, dan zie je dat hij twee neusgaten voorop zijn kop heeft zitten net als bij een hond. Wat een hond niet kan en een zeehond wel is zijn neusgaten afsluiten. Op deze manier krijgt hij nooit water in zijn neus. De neus van een zeehond gaat vanzelf dicht als hij onder duikt. Net als je zelf je hand weg trekt als je iets heets voelt. Dat heet reflex. Doordat een zeehond zijn neus afsluit kan hij onderwater ook niet ruiken.

Snorharen
Doordat zeehonden niet goed kunnen zien en onder water niet kunnen ruiken zijn hun snorharen erg handig. De snorharen van een zeehond zijn stug maar ook erg gevoelig. Een zeehond kan met zijn snorharen precies voelen waar een vis zwemt. Doordat hij zijn eten bijna alleen met zijn snorharen zoekt kan een zeehond zelfs in heel vies water zijn vissen vinden.

Vinnen
Met zijn achtervinnen maakt een zeehond vaart met zijn voorvinnen kan hij sturen. Als je goed kijkt zie je aan de vinnen nagels zitten, hiermee kan de zeehond zich krabben of zijn vis uit elkaar scheuren.

Verschillen
Allebei de zeehonden zien er anders uit en zijn best gemakkelijk uit elkaar te houden. De Gewone zeehond heeft een ronde kop en grote ogen, een Grijze zeehond heeft een veel spitsere snuit. De snuit is een beetje te vergelijken met de kop van een wolf. Daarnaast is een Grijze zeehond zwaarder en kan hij langer worden.

Het land op
Zeehonden leven een groot deel van hun leven in het water maar zo af en toe komen ze er wel eens uit. Een zeehond die aan land komt is niet erg snel hij hobbelt min of meer over de grond. Hij kan namelijk niet lopen op zijn voor of achtervinnen. Als er gevaar dreigt moeten ze snel het water weer in. Als ze eenmaal in het water zijn kunnen ze snelheden halen tot 30 kilometer per uur.

Jongen
Zeehonden krijgen hun jongen op het land. Dat betekent dat ze niet mogen opvallen als ze net geboren zijn. De jongen van de Gewone zeehond worden meestal in mei of juni geboren en hebben dezelfde kleur als de volwassen dieren. Hierdoor vallen ze niet zo op als ze op een zandbank liggen. De jongen van de Grijze zeehond zijn heel anders van kleur ze zijn namelijk wit de eerste drie weken na hun geboorte. Dat is ook wel nodig want de jongen worden in januari of februari op het ijs geboren. Zouden ze er hetzelfde uitzien als hun ouders dan zouden ze teveel opvallen.

De maat en het gewicht
Gewone zeehond Grijze zeehond
Lengte 150-170 cm 180-200 cm
Gewicht vrouwtje 70-90 kilo 160 kilo
Gewicht mannetje 110-120 kilo 300 kilo

Strandvogels
Meeuwen
Vogelliefhebbers kom je niet vaak tegen op het strand toch zijn er daar heel wat vogels. Zeker langs de waterkant of in het ondiepe water. Vaak zijn er meeuwen die van alles en nog wat opeten. In zo’n groep zitten ook veel jonge meeuwen, je kan een jonge meeuw herkennen aan de donkerbruine kleur van de veren. Zilvermeeuwen zijn bijvoorbeeld pas volwassen als ze drie zijn en dan zijn alle donkerbruine veren zilvergrijs geworden. In het eerste jaar zijn al hun veren donkerbruin. In het tweede jaar begint de buik al duidelijk lichter te worden. En in het derde jaar zijn alle veren zilvergrijs. Je ziet ook andere soorten meeuwen op het strand zoals de Stormmeeuw, Kokmeeuw, Kleine mantelmeeuw en soms een Grote mantelmeeuw. Ook deze soorten hebben eerst bruine veren en pas later krijgen ze een andere kleur veren. De kleine en de Grote mantelmeeuw lijken heel erg op elkaar, alleen de Grote mantelmeeuw is (natuurlijk!) groter maar dat zie je lang niet altijd. Wel duidelijk is de pootkleur de Grote mantelmeeuw heeft roze poten en de Kleine mantel meeuw gele. Als je alle meeuwen op het strand zou tellen en gemiddeld 200 gram voedsel per vogel per dag rekenen, dan worden er elke dag honderden kilo aangespoeld spul opgegeten wat anders zou gaan rotten en stinken. Meeuwen vervullen dus een belangrijke taak op het strand waar wij als mensen geluk mee hebben.

De Noordse stormvogel
De Noordse Stormvogel lijkt veel op de Zilvermeeuw maar is te herkennen aan zijn wel heel aparte snavel. Stormvogels leven op zee en komen alleen aan land om te broeden. Ook hun voedsel halen Stormvogels uit de zee, hierdoor krijgen ze veel zout in hun bek. De neusgaten zijn verlengd in de vorm van een buis, waardoor ze het zout dat ze teveel hebben weerkwijt kunnen. De punt van de snavel is erg gebogen daardoor lijkt het dat de snavel uit drie delen bestaat. De kromme haak vooraan, de zoutbuis bovenop en de echte snavel. Het is daarom interessant om is naar dode “meeuwen” op het strand eens wat beter te bekijken en er niet meteen voorbij te lopen omdat je denkt dat er een Zilvermeeuw licht. Met wat geluk voor jou en wat ongeluk voor de vogel kan het best een Noordse Stormvogel zijn. Ruik dan ook eens aan de veren van zo’n vogel. Noordse Stormvogels verspreiden namelijk een traanlucht. Zelfs als van die vogels opgezet zijn en al twintig jaar in een museum hangen verspreiden ze nog steeds die lucht.

De Drieteen, Kraaien en Sneeuwgorzen
Het meest opvallende strandlopertje is de drieteen. Drieteentjes lopen altijd op de grens van droog en nat op zoek naar voedsel. Je kan ze gemakkelijk herkennen door hun voorovergebogen houding en donkere vlek op hun schouder. Ook Kraaien zoeken het strand af naar voedsel, vooral vroeg in de ochtend. En in de winter op de hogere gedeeltes ook Bonte kraaien. In de winter komen daar ook groepen Sneeuwgorzen. Vooral als er wat aan struiken en hoog gras is. Er zijn geen vogels die op het strand broeden op een alleen soms een Scholekster.

Kluut
De Kluut is wit met zwart en zijn snavel gaat met een bochtje omhoog. Omdat het puntje van zijn snavel omhoog steekt kan de Kluut alleen bij eten wat boven op het zand licht.

Bergeenden
Bergeenden broeden vaak in gangen van konijnen of onder dichte struiken. Het zijn grote wat gansachtige eenden met een opvallende rode snavel. Verder zijn ze Zwart Lichtbruin groen en wit van kleur.

Scholekster
De Scholekster boort met zijn snavel in het zand om schelpdieren te vinden open te breken en op te eten. Openbreken doet hij heel handig namelijk door de sluitspier te breken.

Nog veel meer
Er zijn nog veel meer strandlopers en andere strand vogels zoals de  Scholekster, kleine Plevier, grote Zee-eend, Bergeend, Brilduiker, Eidereend, Rotgans, Aalscholver, Wulp en nog veel meer. Maar als ik over al die dieren ga vertellen dan wordt mijn werkstuk wel 100 bladzijden.

Eb en vloed
Golven en stromingen zijn niet de enige manier waardoor de zee beweegt. De zee beweegt het meest door de Zon en de Maan. De Maan beweegt om de Aarde als een enorme magneet: ze trekt het water naar de stranden toe of van de stranden weg. Dat zijn getijden. In Europa zijn er twee hoge en twee lage getijden per dag. De hoge getijden zijn allebei maar drie meter hoog. In andere werelddelen heb je soms maar 1 vloed maar die kan dan soms 18 meter hoog worden. Alleen de Middellandse Zee heeft nauwelijks getijden. De aantrekkingskracht van de Maan en de Zon op zee zorgt voor getijden. Als de Zon en de Maan in een rechte hoek op elkaar hun aantrekkingskracht uitoefenen zijn de getijden lager dat heet doodtij. Als Maan en de Zon in dezelfde richting trekken worden de getijden hoger dat heet springtij. Elke maand hebben we twee springgetijden en twee dode getijden. Eb en vloed zijn ook heel belangrijk voor de dieren op het strand sommige leven er zelfs van. De dieren leven natuurlijk niet van de golven maar wel van wat de golven meebrengen aan eten. Sommige dieren zoals mossels die op stenen, palen en andere dingen moeten er ook tegen kunnen twee keer per dag overstroomt te zijn en twee keer per dag droog te liggen. Daarom is eb en vloed ook voor de dieren heel belangrijk.